Wiens behoefte heeft voorrang? Die van je cliënt of die van jou?

Deze nieuwsbrief is gebaseerd op een post die ik vorig jaar geschreven heb. Ik kwam het bericht opnieuw tegen en ik wil het onderwerp opnieuw naar voren halen.
Omdat het thema belangrijk is én omdat ik eerlijkheidshalve nog iets toe te voegen heb:
 
De titel van het stuk was:
"Gisteren heb ik heel hard geworsteld met de vraag: “Welke behoefte heeft voorrang”?
 
De aanleiding van het bericht was dat ik bang en verdrietig was omdat  ik me grote zorgen maakte om iemand waarvan ik hou. Ik was nog steeds heel emotioneel toen ik maandagmorgen wakker werd en ik keek erg op tegen een volle dag met cliënten.
 
En daar startte de twijfel. Ik voelde me niet in staat om een hele dag voor anderen zorg te dragen. Tegelijkertijd hadden mijn cliënten zorg nodig (daarom zijn ze in therapie) en stond de vakantie voor de deur (na de afspraken van vandaag zou ik mijn cliënten een hele maand niet zien).
 
Op basis daarvan besloot ik om toch te gaan werken en ik herkende vertrouwde gedachten als: “zij hebben het zwaarder dan ik” en “jij moet flink zijn”, “jij kan dat wel dragen”.  Ik vertrok dus naar mijn werk maar al snel zat ik in tranen in de auto. En ineens dacht ik: “dit zou je nooit aan een collega adviseren”, “hen zou je aanraden om eerst voor zichzelf te zorgen” maar “je cliënten lijden meer” bleef hard aan me trekken.
 
Uiteindelijk voelde ik dat ik deze beslissing niet alleen kon nemen en heb ik een collega aangesproken en kort uitgelegd wat er aan de hand was. Zij deed voor mij wat ik zo gemakkelijk voor anderen doe en zo moeilijk vind voor mezelf. Ze pakte me vast en ze zei dat ze mijn zorg en mijn verdriet goed kon begrijpen. Ze zei ook: “jij kan zo niet werken, ga naar huis”. En ik toen pas kon ik mezelf toestaan om te zakken, om niet meer flink te zijn en te erkennen dat het echt niet ging.
 
Van daaruit ontstond een beetje ruimte om een betere afweging te maken. Ik voelde toen dat het niet alles of niets moest zijn en heb voor al mijn cliënten apart een afweging gemaakt. Uiteindelijk heb ik één cliënt gezien gisteren, drie anderen de afspraak laten overslaan en twee van hen een andere afspraak aangeboden.
 
Ik kan me echter goed voorstellen dat het soms wel alles of niets is, dat je soms acuut echt geen ruimte hebt om je cliënten te zien, niemand. Maar als je zoals ik, “niet ziek bent en er niemand overleden is”, mag je dan jezelf voorrang geven?
 
Dat is eigenlijk een retorische vraag. Ik heb deze mail niet geschreven om die vraag te beantwoorden. Want wat mij betreft is het antwoord ja (ook al is de praktijk soms weerspanniger dan de theorie).
Ik heb deze post geschreven omdat ik denk dat alle hulpverleners soms worstelen met dit soort afwegingen en omdat het mij, opnieuw, opviel hoeveel harder ik was voor mezelf dan ik voor anderen zou zijn.
 
Ik schrijf deze mail ook omdat we het er met elkaar niet zo vaak over hebben. Hoe doen we dit eigenlijk, met elkaar?"
 
Wat ik vorig jaar nog niet durfde schrijven omdat ik dat nog steeds not done vond, is dat ik zo overstuur was omdat mijn kat een hele nacht niet thuis gekomen was.  De “iemand van wie ik hou” is mijn kat Neyra. (Ik hou evenveel van mijn andere kat Gijs, trouwens). En vorig jaar vond ik dat ik dat feit een beetje moest verdoezelen.
 
Ondertussen is onze Neyra al lang weer thuis (na drie lange weken weg, vorig jaar). Wat ik in het afgelopen jaar geleerd heb, is dat het er niet toe doet wat de oorzaak is van je onbeschikbaarheid. Of het om je kind, je kat of je oma gaat of als je niet eens weet waarom je niet door kan gaan en gewoon voelt dat het op is.
Als je lichaam, je emoties jou het signaal geven dat je niets te geven hebt,  dan is dat niet voor niets. En dan mag je naar dat gevoel luisteren. Je hoeft dat niet te doen. Je mag ook een andere afweging maken. Maar wat deze ervaring mij geleerd heeft, is dat nee zeggen ALTIJD één van de opties moet zijn.


Met hartelijke groet,

Lieve

p.s. 1 De eerste livedag was een groot succes. Als je deze gemist hebt: Er komt een volgende livedag. Kom je meedoen?
Er was de eerste keer veel ruimte voor verdieping van kennis maar ook voor (h)erkenning en verbinding. (hier is een klein stukje feedback van Mariska: "...Ik denk dat dit mij kan helpen om niet 'te hard te willen', wat waarschijnlijk fijner is voor clienten, maar ook voor mezelf, omdat het wat druk wegneemt..")

p.s. 2 Als je in tussentijd meer aandacht wil geven aan procesgericht werken ( qua aanpak, interventies, houding, zelfzorg...) is de groepssupervisie een laagdrempelige plek om te starten.

p.s. 3 Vind je het leuk om mijn blogs rechtstreeks in je mailbox te krijgen? Dan kan je hier inschrijven.