Een standaard intake, is dat altijd een goed plan?

Een standaard intake, is dat altijd een goed plan?

Een standaard intakescreening kan een beetje lijken op een onderzoeker die een preparaat onder de loep neemt. De onderzoeker kijkt, het preparaat wordt bekeken.
Er is ontstaat nooit samenwerking tussen onderzoeker en preparaat.

Het is waarschijnlijk wel de snelste manier om standaard informatie te krijgen van de cliënt. Het is niet per se de snelste manier om een samenwerking op poten te zetten of een vertrouwensrelatie te bouwen.

Maar als je maar 5 of 10 sessies hebt met je cliënt. Dan moet je doorwerken, toch?
Dan moet je je tijd doelgericht en efficiënt gebruiken, toch?
Intakevragen stellen, protocol kiezen en aan de slag gaan.
Toch?

Het antwoord is: dat kan.
Maar het is één manier.
Of het de juiste aanpak is, hangt af van wat je wil bereiken.

Wil je meer samenwerking dan een onderzoeker en zijn preparaat?
Wil je dat je cliënt meer kan dan een recept toepassen na de therapie?
Dan is er iets anders nodig.

Procesgericht werken kan daarbij helpen.

Het helpt om je bewuster te zijn van de invloed van taal in het ontstaan van lijden, maar ook van de invloed van de taal die je als therapeut inzet.  Zeker in een standaard intake ben je geneigd om vaak dezelfde reeks vragen te stellen zonder nog echt af te toetsen hoe deze vragen binnenkomen bij de cliënt of ze je werkelijk de relevantste informatie bezorgen en of de cliënt mee is in het plaatje dat jij in je hoofd aan het schetsen bent. Dat laatste wordt vaak opgelost door je probleemtheorie en je behandelplan na de intakefase met de cliënt te delen. Maar hoeveel mooier is het (volgens mij) om samen met de cliënt stap voor stap en organisch meer zicht te krijgen op waar het probleem echt zit en wat er voor nodig is om een ander en vitaler leven te kunnen bouwen.

Eén van de deelnemers uit een eerdere supervisie verwoorde het zo: "Ik neem mee hoe waardevol het kan zijn om vanuit een nieuwsgierige en onderzoekende houding het levensverhaal en gedrag van de cliënt te leren begrijpen. Om de cliënt ook in “onderzoeksstand” te brengen in plaats van hem te leren nog meer naar mij te kijken voor de oplossing.”

Met hartelijke groet,

Lieve

p.s. 1 Ik organiseer Livedagenr met als doel verdieping van kennis en verbinding met gelijkgestemden. Als je deze gemist hebt: Er komt er nog eentje in het najaar.

p.s. 2 Als je in tussentijd meer aandacht wil geven aan procesgericht werken ( qua aanpak, interventies, houding, zelfzorg...) is de groepssupervisie een laagdrempelige plek om te starten.

p.s. 3 Vind je het leuk om mijn blogs rechtstreeks in je mailbox te krijgen? Dan kan je hier inschrijven.