Wat doen hulpverleners als hun eigen hart zeer doet?

Gisteren zat ik met een groepje collega’s samen voor een supervisie. En het werd al heel snel weer duidelijk hoeveel beroep er gedaan wordt ons hulpverleners-hart in ons werk. En hoe lastig het soms is om niet meer te geven dan je hebt.
 
We blijven hulp-verleners. Eigenlijk willen we altijd graag helpen en hebben we vaak een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
 
Velen van ons weten al op jonge leeftijd dat we iets willen betekenen voor anderen, dat we zorg willen dragen. We hebben oog voor de noden van de mensen om ons heen en we staan ook in onze thuisomgeving vaak klaar. De meesten van ons hebben dat al jong geleerd.
 
Wat we vaak niet al jong geleerd hebben, is grenzen stellen en goed voor onszelf zorgen.
Daar wordt, zelfs onder elkaar, vaak een beetje over gefronst.
Niet over mindfulness doen of regelmatig sporten. Nee. Dat vinden we goede gewoontes.
De meeste van ons (maar niet allemaal) vinden zelfs dat je best tegen een collega of een vriendin mag zeggen dat je het moeilijk hebt en dat je daar dan over mag praten.
 
Er zijn echter ook zaken die we vaak niet vinden kunnen, zoals:
- een cliënt laten wachten omdat wij nog geen pauze hebben gehad
- 6 cliënten afbellen omdat we een slechte dag hebben en weinig ruimte voelen om te geven
- ons eigen belang voor dat van de cliënt plaatsen
 
En ik weet het: dat laatste mag ook officieel niet. Cliënten bevinden zich in een afhankelijke positie ten opzichte van de therapeut en het is niet de bedoeling dat je de cliënt vraagt om naar jouw moeilijkheden te luisteren. De cliënt moet op de eerste plaats staan in de therapie.
 
En toch. Als ik het vergelijk met de veiligheidsvoorschriften in het vliegtuig: “Zet eerst je eigen mondmasker op, daarna pas dat van de mensen die je onder je hoede hebt”. Dan klinkt: “Zorg eerst dat je zelf lucht hebt” ineens veel logischer.
 
Zo werd ik ook geraakt door de tekst in de foto onder aan deze blog. Omdat ik denk dat het zo nodig is wat daar staat, maar niet altijd waar. Mijn eigen ervaring is dat het veel gemakkelijker is om zoveel zorg en tijd aan anderen te gunnen dan aan mezelf en dat de collega’s en studenten die ik spreek in trainingen en in therapie, worstelen met hun balans. Vaak slaat die door richting zorg voor anderen.
 
Ik hoop dat jullie massaal zullen denken: "dat klopt helemaal niet" maar wat ik echt denk, is dat jullie de neiging, om het belang van anderen voorop te stellen, zullen herkennen.
Dat hoeft niet de manier te zijn waarop je je werk doet. Het is mogelijk om jezelf op de eerste plaats te zetten en toch goede, verantwoorde hulp te bieden aan cliënten. Het vraagt oefening. Dat wel.
Ik sneak "aandacht voor zelf-zorg" in al mijn trainingen, tussen de theorie en praktijk over ander-zorg door :) .  
 
De foto hieronder komt uit "De jongen, de mol, de vos en het paard" van Charlie Mackesy.

Hartelijke groet,

Lieve

p.s.  Vind je het leuk om mijn blogs rechtstreeks in je mailbox te krijgen? Dan kan je hier inschrijven.