Hulpverleners hebben een hang naar meer kennis. Dat is begrijpelijk maar ook een valkuil!

Ik heb jaren gedacht dat kennis (weten) het fundament was van mijn werk als therapeut. Dat ik niet genoeg wist en dat ik meer moest weten. En dat ik de waarde van mijn werk alleen maar kon verbeteren door nog meer kennis.

Tegelijkertijd heb ik ook altijd gevoeld dat dat een koers was waar ik onherroepelijk in zou falen. Dat "genoeg" altijd een niet heel duidelijk begrip geweest is waar ik in kon verdwijnen, zeker in combinatie met het woordje "niet". Er zijn namelijk altijd collega's die meer weten over een specifiek onderwerp, die een paar jaar langer in het vak zitten of die nog meer van "weten" houden dan ik.

In zekere zin bood die hang naar kennis wel comfort, want kennis is duidelijk en biedt houvast. Het gaf me het idee dat ik zinnig bezig was, dat ik, bij "gebrek aan voldoende kennis nu", in elk geval aan mijn kennis-imperium aan het bouwen was. En één van de grote voordelen van kennis is, dat als je het niet hebt, je het altijd ergens kan gaan halen. Er zijn ontzettend veel kennis-opleidingen in ons werkveld en er zijn ontzettend veel collega's die ook hun vertrouwen in kennis plaatsen en je specifieke zaken kunnen vertellen over specifieke behandelvormen.

En soms is het ook goed om die collega's te raadplegen, soms weet je echt ergens te weinig van. Soms is het slim om supervisie te zoeken en ik denk dat het belangrijk is om degelijke theoretische kaders te hanteren.

Wat die kaders je alleen niet kunnen vertellen, is wie er tegenover je zit in je kamer. Hoe het echt is om die persoon te zijn en hoe het voor jou is om als jezelf met die persoon in de kamer te zitten. Theoretische kaders bieden geen zekerheid over of de werkrelatie veilig genoeg is, of je genoeg doorgevraagd hebt of over wanneer je welke interventie moet doen. (Wel, dat is niet helemaal waar: protocollen vertellen je wel wat je moet doen en wanneer: namelijk actie x in sessie 3, het zegt alleen niets meer als actie x in sessie 3 niet oplevert wat was beloofd)

Je bent helemaal niets met je theoretische kaders als je niets kan, durft of mag doen met de informatie die jouw interne signalen je geven over jouw ervaring, op dat moment, in die kamer met die cliënt. Het is zo ongelofelijk belangrijk dat je je eigen perspectief betrekt in je afwegingen over hoe verder te gaan met een cliënt. Dat geeft evenveel houvast als kennis. (We hebben alleen geleerd om er niet zo op te vertrouwen omdat kennis "beter" is.)

Vandaag kijk ik anders naar wat ik bijdraag in een sessie. Ik denk nu dat ervaren (en niet weten) de kern is van wat ik doe. Niet weten laat me toe
- op onderzoek uit te gaan,
- mijn eigen beleving te checken,
- nieuwsgierige vragen te stellen,
- unieke patronen te ontdekken,
- een relatie te bouwen,
- voor mezelf te zorgen terwijl ik werk.

Bijkomend voordeel daarvan is dat ik een ongelofelijk echt model ben voor mijn cliënten op hun zoektocht naar durven contact maken met en vertrouwen op hun eigen ervaring.

Mij heeft durven vertrouwen op mijn eigen ervaring (hier, nu) ongelofelijk geholpen om meer op maat van mijn cliënten te werken en meer op maat van mezelf.
Op wiens maat werk jij?
 
Met hartelijke groet,

Lieve

p.s. 1 Er is nog plaats in de Live dag  (voor 150 euro!)
p.s. 2 Vind je het leuk om mijn blogs rechtstreeks in je mailbox te krijgen? Dan kan je hier inschrijven.