De kortste route is niet altijd de snelste weg.

De kortste route is niet altijd de snelste weg.

In de basiszorg of kortdurende zorg, waar wachtrijen lang zijn en de druk hoog

is het soms lastig om de beste zorg te blijven leveren.

Het kan moeilijk zijn om overzicht te houden over wat de beste zorg en route is voor cliënt of patiënt.

Vaak hebben hulpverleners het gevoel dat ze voort moeten maken.

Maar soms kan een pas op de plaats of net één stap terug, voor een opening zorgen,

die je weer overzicht geeft om uiteindelijk sámen met client, te kunnen versnellen.

Neem deze casus, die in supervisie ingebracht werd door Gert als voorbeeld. Gert werkt nu drie jaar in een organisatie die arbeidsgerelateerde zorg biedt. Hij vertelt het gaat om een cliënt met pijnklachten die het gevoel heeft dat niemand hem begrijpt, ook zijn werkgever niet. De cliënt wordt behandeld door een fysiotherapeut voor nekklachten na een auto-ongeval maar er is, letterlijk, weinig beweging. De klachten lijken tussen de cliënt en de hulpverlening in te staan, ze liggen ook tussen zijn werkgever en Gert in, als een obstakel op tafel. 

De cliënt komt steeds terug met: “Jullie ervaren de pijn niet, jullie weten niet hoe het is”. 

De werkgever voelt steeds meer druk om iets te doen, om deze cliënt, (en dit hersteltraject) in beweging te krijgen. Ze maken zich zorgen over hun werknemer maar ook over efficiëntie, targets en doorlooptijden. 

Wat te doen in een situatie waarin druk tot herstel ervaren wordt?

Neem die stap terug, vertraag, en bekijk de context.

Gert en ik hebben samen in supervisie stilgestaan bij de context van deze cliënt, zowel naar de wereld om hem heen als naar zijn binnenwereld. En een aantal zaken vallen op:

- Alhoewel deze cliënt lijkt stil te staan, wil hij zelf vooruit. Hij is altijd een doorzetter geweest maar dat lukt hem niet meer

- Hij is een echte pater familias. Hij is kostwinner, zijn vrouw is huismoeder. Hij vindt het verschrikkelijk dat hij nu niet werkt. Deze man schaamt zich heel erg voor zijn verzuim.

- Bij doorvragen blijkt dat er altijd sprake was van een patroon van doorgaan bij klachten en dat hij dit volgehouden heeft tot vier weken na het ongeval. Toen kon hij niet meer verder. Daarna lijkt er een patroon te zijn ontstaan van zich terugtrekken uit activiteiten en zich sociaal isoleren.

- Hij was altijd sterk en zorgde voor anderen. Nu ziet hij zichzelf als een last voor anderen, als zwak en dat is niet te verdragen voor hem

- Elke kleine verbetering in klachten doet Gert onmiddellijk te niet, door over zijn grenzen te gaan.

- Elke pijnscheut herinnert hem aan het feit dat hij een last is en dat zorgt er uiteindelijk voor dat hij steeds minder doet en zich steeds meer afzijdig houdt van anderen.

In het licht van deze observaties, concludeerden we dat deze cliënt zich waarschijnlijk helemaal niet zo bewust is van deze “feiten” maar dat ze wel zijn doen en laten bepalen, op auto-pilot.

Hoe communiceer je dat mét en naar de client toe? 

Voor de casus van Gert kwamen we in supervisie tot de volgende stappen voor deze cliënt:

- Deel deze observaties niet één op één met de cliënt maar gebruik ze als context voor jezelf om de cliënt beter te begrijpen

(Het hangt van de context af maar het bemoeilijkt in mijn ervaring de werkrelatie met de cliënt om schaamte op tafel te leggen als hij daar zelf nog niet klaar voor is.).

-Houd in je gesprekken rekening met het feit dat deze man zijn uiterste best doet, ook al ontstaat er nog geen verbetering in de inzetbaarheid. Kijk naar hem als iemand die vastzit. 

-Toon begrip voor hoe zwaar het moet zijn om zijn verantwoordelijkheden niet te kunnen oppakken bij het bespreken van de stand van zaken. 

-Geeft erkenning voor het feit dat hij zich terugtrekt als hij het gevoel heeft dat hij faalt. 

-Help de cliënt stap voor stap zien hoe het doorzetten omgeslagen is in terugtrekken aan de hand van de voorbeelden die hij zelf aanbrengt.

-Pas als de cliënt het patroon van zich verantwoordelijk voelen-doorzetten-terugtrekken begint te zien, is er ruimte om samen gaan te kijken naar hoe het anders kan.

Leer de context van de cliënt kennen, stap daar in waar de client zich bevindt en neem ruimte voor de erkenning. Zo kan je samen met de cliënt de route uitstippelen en kan een stap die eerst tegennatuurlijk voelt, blijven stilstaan en observeren, uiteindelijk de snelste en beste weg vooruit zijn. 

Deze weg wens ik jullie toe. 

Mocht daar hulp bij nodig hebben, dan kan je me altijd contacteren. 

Hartelijke groet,

Lieve


p.s.  Vind je het leuk om mijn blogs rechtstreeks in je mailbox te krijgen? Dan kan je hier inschrijven.