Als goede zorg gereduceerd wordt tot wat bewezen is in RCT's

Ik krijg echt stress van de vanzelfsprekendheid van evidence based werken,
de diagnose-behandelcombinatie in de zorg, het geprotocolleerde werken. En vandaag is weer zo'n dag. Zo'n dag dat ik me er over opwindt dat de focus zo smal en zo dwingend gemaakt wordt soms en dat ik heel hard wil roepen dat er zoveel andere zaken in ons vak cruciaal zijn en vaak niet zo meetbaar.
 
Ik ben er zo klaar mee dat meetbaarheid, op zichzelf, onze maat is geworden.
 
Ik begrijp wel hoe we ertoe gekomen zijn.
Ik snap het nut van methodisch en resultaatgericht werken.
En tegelijkertijd begrijp ik er helemaal niets van.
Omdat het, in de huidige praktijk, de werkelijkheid soms verengt tot iets wat vaak niet meer werkbaar is
 
Het reduceert goede zorg tot wat bewezen is.
Bewezen in gerandomiseerde experimenten, die de werkelijkheid van de cliënt voor je, zijn persoonlijke ervaringen en zijn waarden, terugbrengen
naar het gemiddelde, van de diagnosecategorie,waar hij het best in past.
 
Waar is de plaats van klinische expertise, culturele en lokale kennis, kennis van patiënten zelf, kennis van de context?  Therapie is zoveel meer dan RCT’s en meetbaarheid.
 
Therapie is voor mij (onder andere):

- Twee mensen in een kamer waarbij de een de een vraag heeft en de ander daar ruimte voor maakt.
 (ruimte maakt in vrijheid, zonder meer te geven dan hij ook werkelijk heeft, aan de vraagsteller of aan de organisatie waar hij voor werkt.)
 
- Een dialoog waar een van de twee al zijn kennis en vaardigheden inzet om een veilige omgeving te creëren waar de ander gedragen kan worstelen en groeien.
(en waarin dat zo gebeurt dat er ten alle tijden ruimte blijft voor allebei om vitaal te blijven en te kunnen blijven groeien}
 
- Een gesprek waar het proces van degene met de vraag leidend is voor het tempo en de manier waarop ze samen die vraag beantwoorden.
 (en niet het tempo van het protocol of het aantal voorgeschreven sessies)
 
- Een poging van degene aan wie de vraag gesteld wordt om zo goed mogelijk de werkelijkheid van degene met de vraag te begrijpen
(zodat hij niet vertrekt van een protocol of van zijn eigen goed bedoelde aannames zonder een grondige check met de geleefde ervaring van de vraagsteller)
 
- Een manier om, via diep inleven, erkenning en herkenning te kunnen bieden voor de menselijke worsteling van de vraagsteller en kennis en perspectieven te delen, steeds onderzoekend vanuit de context van de vraagsteller
 (zodat die context, van het specifieke perspectief van de vraagsteller leidend blijft en er nooit in de richting van algemene, gemiddelde antwoorden gewezen wordt).
 
- Een dialoog waar ten allen tijde het proces belangrijker is dan het resultaat
 ( zodat degene aan wie de vraag gesteld wordt, richtingwijzer mag zijn maar niet probleem-oplosser of probeem-houder wordt)
 
-  Een gesprek dat aan degene met de vraag, voetje voor voetje
toont dat er meerdere manieren zijn om naar zijn worsteling te kijken dan hij dacht.
En dat er vanuit dat nieuwe perspectief betere afwegingen te maken zijn
over de manier waarop hij zijn leven inricht.
(en dat geldt evenzeer voor degene aan wie de vraag oorspronkelijk gesteld werd)
 
Dat, zijn zomaar een aantal gedachten van mij over wat therapie voor mij is.
Wat is therapie voor jou?